Brak rozwiązania w powieści
Żadne bowiem z powieściowych rozstrzygnięć nie jest ostateczne, żadnemu nie można zaufać, ale trzeba ciągle sprawdzać każdą z postawionych w utworze hipotez. Istotną cechą odróżniającą utwór Huellego od typowego kryminału, jest właśnie ten brak ostatecznego rozwiązania, co też czyni zeń dzieło otwarte. Dlatego jeżeli zbyt szybko zawęzimy sposób naszego interpretacyjnego patrzenia, jedynie na kategorie rozszyfrowania zagadki kryminalnej, dostaniemy tzw. „pstryczek w nos” od autora, ponieważ jasnego rozwiązania tu nie ma. Bez wątpienia jednak możemy interpretować tą powieść na tle prozy detektywistycznej, co jednak nie przesądza o unieważnieniu innych kontekstów. Literacka gra może się tu toczyć także na polu na przykład powieści z tendencją autotematyczną. Cechy tego gatunku niewątpliwie dadzą się wyodrębnić w Weiserze Dawidku, ale w charakterystyczny sposób. Utwór ten zawiera bowiem niejako dwa wymiary autotematyzmu. Pierwszy z nich – w jakimś sensie „tradycyjny”, oznacza skupienie na problematyce warsztatu pisarskiego, co realizowane jest przez obalenie granic powieściowego świata.