Forma powieści
Pozostawmy jednak obszernie interpretowaną treść, a zajmijmy się formą, która jest w tym utworze Pawła Huelle równie niebanalna i oryginalna. Szczególną uwagę przykuwa tu sposób w jaki autor podzielił cały tekst za pomocą trzech, różniących się od siebie czasem opisywanej akcji, planów narracyjnych. Zdanie, które rozpoczyna książkę, określa już pewne ustrukturowanie narracji; Właściwie jak to się stało, jak do tego doszło, że staliśmy we trojkę w gabinecie dyrektora szkoły, [...] jak to się zdarzyło, że tak po prostu i zwyczajnie z normalnych uczniów i dzieci staliśmy się oto po raz pierwszy oskarżonymi, jakim cudem nałożono na nas tę dorosłość – tego nie wiem do dzisiaj. Każdy z trzech planów narracyjnych, połączony jest osobami tych samych bohaterów. Pierwszy plan stanowi rdzeń fabuły, którym są wakacje 1957 roku, które to, dwunastoletni wówczas narrator, młody Heller spędza w towarzystwie swoich przyjaciół i rówieśnika Dawida Weisera, który pod koniec wakacji znika w tajemniczych okolicznościach.