Gatunek literacki Weiser Dawidka
W Weiser Dawidku wytwarza się opozycja pomiędzy „opowiadaniem”, czyli uporządkowanym ciągiem zdarzeń, a „historią”, która rości sobie pretensje do odkrycia prawdy o Weiserze. W trakcie opowiadania wychodzi na jaw, że to ono ma charakter arbitralny, natomiast pozbawiona tej arbitralności historia zawisa w próżni. Różnica polega także na tym, iż opowiadanie w przeciwieństwie do historii ma określony początek i koniec. Narrator-pisarz zaczynając opowiadanie, zna już jego początek, jednak nie zna samego początku historii Weisera, ponieważ stanowią go wydarzenia będące poza jego pamięcią. Stad też rozterki narratora-pisarza dotyczące momentu „właściwego” zapoczątkowania opowiadanej przezeń historii. Podobnie jest z zakończeniem. O ile opowiadanie ma swój wydzielony finał: [...] tu właśnie kończy się opowiadanie, o tyle historia zdaje się być go pozbawiona: [...] ta historia nie ma żadnego końca.