Narracja w powieści
Narrator-opowiadacz jest tradycyjną rolą, jednak w Weiserze Dawidku pełnioną w sposób szczególny. Deklaruje on chęć opowiadania „bez upiększeń”, sugerując tym samym istnienie narracji całkowicie obiektywnej. Ale nie istnieje w literaturze przezroczysta narracja, ponieważ najprawdopodobniej nie ma języka, którym można by opisać rzeczywistość całkowicie neutralnie, bowiem zawsze wnosi on do niej coś ze swojej istoty. Narratora wchodzącego w kompetencje pisarza spotyka się już częściej w nietradycyjnej, modernistycznej prozie. W utworze Huellego ujawnia on pretensje do roli „piszącego”, a więc autora-pisarza.
W Weiserze Dawidku nie można połączyć roli narratora z rzeczywistym pisarzem, co jak wyżej powiedziane, można zrobić w sferze wewnątrztekstowej (bohater-narrator, bohater-pisarz), ponieważ ów pisarz w żadnym wypadku nie jest Pawłem Huelle. Mimo iż czas akcji, rok 1957 to rok urodzenia autora, a jego nazwisko brzmi tak podobnie do nazwiska powieściowego Hellera.