Świat przedstawiony w powieści
Drugi, „nietradycyjny”, również te problematykę ujawnia ale jedynie wewnątrz świata przedstawionego. Trzeba przyznać, że ten drugi sens jest bardziej w Weiserze Dawidku „uprawomocniony”. W istocie jednak taką ważność zyskuje dzięki tradycyjnemu autotematyzmowi, który wykorzystuje do swych potrzeb. Dlatego właśnie zyskuje swoistą, bo pełną antynomii, jednolitość. Formułuje się tu pewna metodologia powieści, która stanowi zasadniczy element jej konstrukcji. Powiązanie zagadnienia metodologii powieści z funkcjonowaniem „współczynnika autotematyczności” trafia chyba w samo sedno problemu Weisera Dawidka. Problemu, który krąży wokół pytania o to, jak stworzyć powieść, która spełniając zadania poznawcze, uniknęłaby przekłamań i uproszczeń tradycyjnej prozy.
Taką powieść można stworzyć w momencie, gdy nie jest ona „książką”, historią w której wszystko zostaje poznane i powiązane ze sobą. Powieść nie może bowiem wyczerpać jakiejkolwiek rzeczywistości, a jeżeli twierdzi, że to uczyniła, to znaczy że kłamie.