Trójpodział czasowy powieści
Te wydarzenia są z kolei przedmiotem kilkugodzinnego dochodzenia, które prowadzi nauczyciel przyrody, M-ski, dyrektor szkoły oraz milicjant. To dochodzenie stanowi drugą płaszczyznę powieści, którą tak jak pierwszą charakteryzuje perspektywa bohatera zbiorowego, co poznajemy po użyciu czasowników w czasie przeszłym, w pierwszej osobie liczby mnogiej. Płaszczyznę trzecią stanowi rzeczywistość lat osiemdziesiątych, w niej właśnie osadzony jest bohater-narrator, który „tu i teraz” próbuje zrekonstruować przebieg zdarzeń pamiętnych wakacji, kontynuując niejako śledztwo, w którym sam kilkanaście lat temu wcześniej był przesłuchiwany. W tym wypadku mamy do czynienia z pierwszoosobową narracją w czasie teraźniejszym, która jest nadrzędna w stosunku do tej prowadzonej przez zbiorowy podmiot. Trójpodział czasowy zastosowany w utworze ilustruje nawet ten krótki fragment: Biegaliśmy całą chmarą, wrzeszcząc i poszturchując się łokciami. Nic, zdawało się, nie mogło powstrzymać tego żywiołu, nic, prócz zimnego spojrzenia Weisera, a właśnie to on stał oparty o pień modrzewia, jakby tu czekał na nas specjalnie.