Współczynnik autentyczności
W Weiserze Dawidku wspomniany „współczynnik autotematyczności” współgra z wielopoziomowym śledztwem, decydując o wyborze niejednolitych konwencji dla powieści. Z jednej strony wzorca kryminału, z drugiej – powieści autotematycznej. Te dwie konwencje są kluczami interpretacyjnymi do powieści i one właśnie wprowadzają ład do opisanych w niej zdarzeń. Jednak to, co stanowi niezaprzeczalnie największy atut powieści Pawła Huelle to fakt, iż nie można jej przeczytać z jednej tylko „określonej pozycji”, z kluczem w ręku, z gotowym projektem wykładni zdarzeń. Tych kluczy autor po prostu podaje nam do rąk bardzo wiele, ale właśnie dzięki temu mamy do czynienia z niebanalnym, pod każdym względem, czy to kompozycyjny czy treściowy, oryginalnym i niepowtarzalnym dziełem. Weiser Dawidka łatwo jest opowiedzieć, streścić, znacznie trudniej – zinterpretować. Jednak wytrawny i wymagający odbiorca nie czerpałby takiej przyjemności z czytania tej książki, gdyby miał do czynienia z kolejną, przewidywalną i schematową powieścią w stylu tych produkcyjnych.